Woekerpolisklant twee keer gefopt

Mijn oog valt op een stuk getiteld ‘Bananenrepubliek’. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, gaat het niet over een land in Zuid Amerika, Afrika of Azië, waar de corruptie en vriendjespolitiek welig tiert, maar over Nederland. De schrijver windt zich op over de wederom oplaaiende discussie over de woekerpolisaffaire en de gevolgen voor de toch al zo onder vuur liggende verzekeraars.

Herman Bouter

Woekerpolissen zijn beleggingsverzekeringen met veel te hoge kosten. Deze kosten werden pas zichtbaar toen de beurs haar opmars liet afweten. De tegenvallende beleggingsresultaten en de hoge kosten hadden een rampzalig effect op de waarde van de beleggingspolissen. Consumenten deden hun beklag en vroegen de verzekeringsmaatschappijen om tekst en uitleg. Veel van hen werden met een kluitje in het riet gestuurd.
Uiteindelijk hebben de consumenten hun belangen gebundeld in verschillende stichtingen om een vuist te maken tegen de verzekeringsmaatschappijen. Dit leidde ertoe dat woekerpolisakkoorden met verzekeringsmaatschappijen werden gesloten, waardoor polishouders gezamenlijk ongeveer € 2,5 miljard ontvangen. Dat lijkt een aanzienlijk bedrag, maar het is een schijntje in verhouding tot de opbrengsten van verzekeringsmaatschappijen en tussenpersonen. In beleggingspolissen zit ongeveer een bedrag van € 100 miljard en de kosten in een beleggingspolis mogen volgens de kortgeleden afgetreden ombudsman verzekeringen Wabeke grofweg 2,5% per jaar bedragen. Met andere woorden de totale schadevergoeding van de woekerpolisakkoorden is omgerekend één jaar opbrengsten uit de beleggingsverzekeringen.
Blijkbaar valt de vergoeding ook de consumenten tegen, waardoor zij opnieuw verhaal halen bij verzekeringsmaatschappijen. Dit laatste vindt de schrijver van het stuk Bananenrepubliek ongehoord. Hij is van mening dat verzekeraars hun verantwoordelijkheid hebben genomen bij het sluiten van de woekerpolisakkoorden. Ontwoekeren, verlies nemen en weer verder gaan, noemt hij dat. Dat laatste wordt verzekeraars onmogelijk gemaakt doordat zij opnieuw ter verantwoording worden geroepen. Hij roept iedereen op zich aan de gemaakte afspraken over de woekerpolissen te houden. Deze afspraken zijn volgens de schrijver in een wet vastgelegd, want hij constateert dat wetten kennelijk in ons land terugwerkende kracht hebben gekregen.
De woekerpolisakkoorden zijn niet vastgelegd in een wet, maar in overeenkomsten tussen stichtingen die consumenten vertegenwoordigen en verzekeringsmaatschappijen. De consumenten komen er nu langzamerhand achter dat ze voor de tweede maal door de verzekeraars bij de neus zijn genomen. Eenmaal bij het afsluiten van de woekerpolis en voor de tweede maal bij het akkoord gaan met de woekerpolisakkoorden.
De sympathie en mededogen die de schrijver voor verzekeraars heeft, deel ik niet. De problemen die verzekeraars op dit moment hebben, zijn door henzelf veroorzaakt. Niemand heeft hen gedwongen woekerpolissen te verkopen en desondanks moest een aantal verzekeraars als gevolg van de kredietcrisis aan het financiële infuus van de Nederlandse staat. Zonder het infuus waren zij hun ‘leven’ niet zeker. Dat de overheid nog verder kan ingrijpen in hun bedrijfsvoering, hebben de verzekeraars aan zichzelf te wijten door nog niet volledig de verantwoordelijkheid te nemen voor de maatschappelijk verontwaardiging die zij zelf hebben veroorzaakt. Hoe was het gezegde ook al weer? Wie zijn billen brandt, moet ………