Op grondstoffenjacht in het verre Mongolië

De Royal Bank of Scotland (RBS) introduceert het Mongolië Certificaat, waarmee u kunt beleggen in verschillende bedrijven die in dit land actief zijn in de exploitatie van de lokale aardrijkdommen. Een vondst of overbodige franje?

Herman Bouter

Grondstoffen staan bij beleggers al geruime tijd in de belangstelling. Denk aan de belangstelling van China en India voor het continent Afrika om hun (toekomstige) honger naar grondstoffen veilig te stellen. Naast India en China zijn er ook andere opkomende landen die een groeiende behoefte aan grondstoffen hebben. Daarom is er een wereldwijde zoektocht naar gebieden die rijk zijn aan basismaterialen.
Volgens de brochure van RBS zijn er grote voorraden goud, koper, kolen en uranium in Mongolië gevonden. Qua grondstofreserves voor koper, uranium en kolen neemt Mongolië nu al de tweede plaats in de wereld in. En dan nog te bedenken dat de grondstofvoorraden van het land nog niet volledig in kaart zijn gebracht. Kortom, deze vooruitzichten bieden (beleggings)kansen. De infrastructuur van Mongolië is echter zeer beperkt. Er zijn niet of nauwelijks wegen waarover de grondstoffen gemakkelijk vervoerd kunnen worden. Mongolië beschikt ondanks zijn omvang (ruim 37 maal de oppervlakte van Nederland) maar over één spoorlijn en heeft het geen directe toegang tot zee.
Ook de financiële infrastructuur staat in Mongolië nog in de kinderschoenen. Al met al is dat, ondanks de aanwezigheid van grote hoeveelheden grondstoffen, niet bepaald ideaal voor beleggers. Waarom het desondanks toch aantrekkelijk is om in Mongolië te beleggen, is volgens de aanbieder de verandering die het land doormaakt. Er wordt sinds enkele jaren steeds meer geld vanuit het buitenland geïnvesteerd, waardoor de economische groei een grote vlucht kan nemen. Tenminste als de investeringen en de toenemende vraag naar grondstoffen blijven aanhouden.
Beleggen in Mongolië is niet eenvoudig. De lokale beurs is nog nauwelijks ontwikkeld. Dat is de reden dat de aanbieder een eigen index voor Mongolië heeft samengesteld. Deze index bestaat uit bedrijven die voornamelijk actief zijn in Mongolië, maar die een notering op een buitenlandse beurs hebben. Deze bedrijven dienen minstens 50% van hun omzet in Mongolië te behalen of meer dan 50% van hun bezittingen in gebieden in Mongolië te hebben, waar grondstoffen gewonnen worden. Daarnaast dienen deze ondernemingen meer dan $ 100 miljoen beurswaarde te hebben en moet er dagelijks minimaal voor $ 500.000 aan aandelen verhandeld worden. De index bestaat uit minstens 7 aandelen en maximaal 15 aandelen. Ieder half jaar wordt de index herwogen. Zijn er onvoldoende bedrijven te vinden die aan deze criteria voldoen? Dan stopt de index en wordt de waarde van het certificaat uitbetaald. Het rendement van de index ontvangt u één op één als rendement op het certificaat. De index luidt in Amerikaanse dollars en u loopt daarmee dus een valutarisico. De vaste beheerkosten bedragen 0,95% per jaar.
Het idee achter dit certificaat is leuk en origineel, maar u zou er alleen in moeten willen beleggen als u geen enkele andere zinvolle belegging meer kunt bedenken. Dat ligt niet aan het certificaat, maar wel aan de aard van de belegging: die is exotischer dan exotisch.